نبوغ ریاضی امیر المومنین امام علی علیه السلام

نبوغ ریاضی امام علی(ع)

عدد کامل
شخصى یهودی به حضور امام على (ع ) آمد و گمان میکرد کرد که امام
پیش خود فکر میکنه که خیلی باهوش هست و من ازش سوالی می پرسم که او قادر
به جواب دادنش نباشه و این فرصت پیدا میکنم که او را در نزد اعراب خجل کنم
او از امام علی پرسید که عددی را به من بگو که اگر ما ان عدد
را به هر عددی از ۱ تا ۱۰ تقسیم کنیم عددی که بدست می اید همیشه عددی کامل
باشد نه عددی کسری

امام على (ع ) بى درنگ به او فرمود:

«اضرب ایّام اسبوعك فى ایّام سنتك »

(روزهاى هفته تان را بر روزهاى یک سالتان خودت ضرب كن )

شخص یهودی از این جواب متحیر شد ولی چون هنوز به امام علی ایمان نداشت
او جواب امام علی را که به او داده بود محاسبه کرد

تعداد روزهای یک سال(سال یهودی) = ۳۶۰
تعداد روزها یک هفته = ۷

۲۵۲۰ = ۷*۳۶۰
حال
۲۵۲۰=۲۵۲۰/۱
۱۲۶۰=۲۵۲۰/۲
۸۴۰=۲۵۲۰/۳
۶۳۰=۲۵۲۰/۴
۵۰۴=۲۵۲۰/۵
۴۲۰=۲۵۲۰/۶
۳۶۰=۲۵۲۰/۷
۳۱۵=۲۵۲۰/۸
۲۸۰=۲۵۲۰/۹
۲۵۲=۲۵۲۰/۱۰

توضیح بیشتر:
شاید این سوال برای شما هم مطرح شود که یک سال مگر ۳۶۰روز است؟
باید گفت چنانکه تاریخ روایت می کند منجمان در آن روزگار بر این باور بودند
که هر ماه مشتمل بر ۳۰ روزاست بنابر این ایام سال نزد ایشان۳۶۰روز بوده
است که سپس ۵روز بدان می افزودند؛ از طرفی سائل فردی یهودی است و یهودیان
نیز معتقد به سال شمسی بوده اند. و این از بصیرت و هوشمندی بالای حضرت
حکایت دارد که به فرد یهودی می فرماید روزهای هفته ات را بر روزهای سال
خویش( و نه سال قمری اهل حجاز و عربستان) ضرب کن.

_________________________________________
تقسیم ۱۷ شتر
شخصی در حال مرگ بود و قبل از مرگش او وصیت کرد: من ۱۷ شتر و ۳ فرزند دارم
شتران مرا طوری تقسیم کنید که بزرگترین فرزندم نصف انها را و فرزند دومم یک
سوم انها را و فرزند کوچکم یک نهم مجموع شتران را به ارث ببرند

وقتی که بستگانش بعد از مرگ او این وصیت نامه را مطالعه کردند متحیر شدند و
به یکدیگر گفتند ما چطور می توانیم این ۱۷ شتر را به این ترتیب تقسیم
کنیم؟
و بعد از فکر کردن زیاد به این نتیجه رسیدند که تنها یک مرد در عربستان می تواند به انها کمک کند
بنابراین انها به نزد امام علی رفتند تا مشکل خود را مطرح کنند
حضرت فرمود: رضایت میدهید که من شترم را با شتران شما اضافه کنم آنگاه
تقسیم بنمایم. گفتند: چگونه رضایت نمی دهیم. پس شتر خویش را به شتران اضافه
نمود و به فرزند بزرگ که سهمش نصف شتران بود، نه شتر داد. به فرزند دوم که
سهمش ثلث شتران بود، شش شتر داد و به فرزند سوم که سهم او یک نهم بود، دو
شتر داد و در اخر یک شتر باقی ماند که همان شتر حضرت بود.

_________________________________________
تقسیم نان
دو مسافر برای صرف غذا در بین راهی استراحت میکردند
یکی از انها ۵ نان داشت و دیگری ۳ نان
مسافر سومی از راه رسید و از دو مسافر دیگر تقاضای نمود که او را در غذای خودشان شریک کنند
مسافر سومی نان های مسافر اولی و دومی را به سه قسمت تقسیم نمود و هر کدام از مسافرها به اندازه یکسان از نانها خوردند
بعد از صرف غذا مسافر سومی به دو مسافر اولی و دومی ۸ درهم داد و رفت
مسافر اولی که ۵ قرص نان داشت به مسافر دومی گفت که سهم من ۵ درهم می شود و سهم تو ۳ درهم این یه تقسیم عادلانه است
مسافر دومی این تقسیم بندی را رد کرد و اصرار کرد که ۸ درهم به طور مساوی بینشان تقسیم شود
این نزاع به نزد امام علی برای داوری برده شد
امام علی از مسافر دومی درخواست کرد که ۳ درهم را بپذیرد و به او گفت رفیق تو بسیار منصف تر از عمل کرده است
مسافر دومی این را رد کرد و گفت که او فقط ۴ درهم قبول میکند
در این زمان امام علی به مسافر دومی پاسخ داد که سهم تو فقط ۱
درهم می شود چون که شماها بین خود ۸ نان داشته اید و هر نان به ۳ قسمت
تقسیم شده است بنابراین شماها
۲۴ قسمت مساوی نان داشته اید
۳ نانی که تو داشتی به ۹ قسمت تقسیم شده و تو ۸ قسمت ان را خورده ای و ۱ قسمت از نانها به مسافر سومی داده ای
ولی رفیق تو ۵ نان را داشته و نانهایش به ۳ قسمت تقسیم شده و به ۱۵ قسمت تبدیل شده
او (مسافر اولی) ۸ قسمت از نانها را خورده و ۷ قسمت ان را به مهمان(مسافر سومی)داده
به این ترتیب مهمان از نانهای تو ۱ قسمت را سهیم شده و ۷ قسمت از نانهای رفیق تو
بنابراین تو باید ۱ درهم را بگیری و رفیق تو ۷ درهم را دریافت کند

_________________________________________

تقسیم ارث
زمانی امام روی منبر مشغول ایراد خطبه بود که فردی سخنرانی او را
قطع کرد و از او تقاضا کرد که چطور میتوان ارث شخصی که فوت کرده را بین
همسرش و دو پدر و مادر و دو دخترش تقسیم کند؟
امام فورا پاسخ داد :
سهم همسر می شود یک نهم
اما چطور؟
پاسخ در واقع حاصل یک انالیز طولانی است و سعی می کنیم قدم به قدم پیش بریم
ما باید سهم اصلی هر یک از وارثان را را به این ترتیب بررسی کنیم
همسر در زمان زنده بودن اولاد ۱ هشتم را به ارث می برد [see Quran 4:12]
پدر و مادر فرد فوت شده هر کدام یک ششم را به ارث می برند [Holy Qur’an 4:11]
و دو دختر دو سوم میراث به ارث می برند [Holy Qur’an 4:11]
بنابراین مجموع می شود:
۲۷/۲۴=۳/۲۴ + ۴/۲۴ + ۴/۲۴ + ۱۶/۲۴ =۱/۸ + ۱/۶ + ۱/۶ + ۲/۳

این به این معنی است که ارث همسر به علت افزایش تعداد وارثان کمتر از یک هشتم می شود
پس آن یک هشتمی که قرار شد به همسر داده شود تبدیل به یک نهم می شود
یعنی سه قسمت از ۲۷ قسمت که میشه یک نهم


×× ريشه عاشورا در سقيفه ××

بـسـيـارى از حـوادث، در ارزيـابـى بـنيادين به ريشه‌هاى كهن‌ترى منتهى
مى‌شود كه گاهى فـاصـله زمـانـى بـسـيـارى مـيـان آن دو وجـود دارد،

گـاهـى عـلل و اسـبـاب واسـطـه‌اى و مـيـانـى مـتـعـدّدى آن دو را بـه هـم مـتـصـّل مـى‌سازد.

اگر
شناخت عميق و جريان شناسانه از حوادث باشد، هم بصيرت انسان را در تـحـليـل
وقـايـع مى‌افزايد، هم از تكرار برخى وقايع تلخ در دوران‌هاى بعدى جلوگيرى
مى‌كند.

حـادثـه عـاشـورا يـكـى از ايـنگـونـه جـريـانـات اسـت

كـه ريـشـه آن بـه پـنـجـاه سـال قـبـل و بـه مـاجـراى غـصـب خـلافـت از خـانـدان پيامبر و بازيگرى با حاكميّت دينى و خلافت اسلامى باز مى‌گردد.

آن جريان انحرافى كه در مساله رهبرى و خلافت پيش آمد، به تدريج جامعه را از سـرچـشـمـه زلال مـكـتب دور ساخت،

دشمنان ديرين اسلام و پيامبر، كم كم قدرت يافتند و با اسـتـيـلا بـر سـرنـوشـت مـسلمين و حكومت، اهداف و نيّات شوم خود را تحقّق بخشيدند.

اگر آن ستم نـخـسـتـين نبود و گستاخى فاحش نسبت به پيامبر و خاندان گرامى او انجام نمى‌گرفت،

كار امّت پـيـامـبـر بـه آنـجـا نـمـى‌رسيد كه عزيزترين چهره امّت اسلامى و يادگار معصوم پيامبر را در كربلا به شهادت برسانند

و پس از آن قتل عام خونين، خاندان پيامبر را به اسارت ببرند.

لعـنـت‌هـايـى كـه در زيـارتـنـامـه‌هـا بـه (نـخـسـتـيـن ظـالم در حـق مـحـمـد و آل مـحـمـّد) ديـده مـى‌شـود،

و لعـنـت بـر آنـان كـه پـايـه و اسـاس ظـلم بـر اهـل بـيـت را گـذاشـتـنـد (۱)

و آنـان كـه آن راه را ادامه دادند، همكارى كردند، سكوت كردند و …

همه اشاره به ريشه حادثه كربلا در سقيفه و جريانات صدر اسلام است .

عـاشـورا،
در واقـع تـجـلّى نـهـايـت دشـمـنـى‌هـاى امـويـان بـا اهـل بـيـت عـصـمـت
و طـهـارت بـود كـه بـا هـمـدسـتـى هـمـه عـوامـل پـيـدا و پـنـهـان شـكـل
گـرفـت .

اگـر وصـيـّت پـيـامـبـر دربـاره سـرنـوشـت مـسـلمـيـن پـس از خـودش عـمـل مـى‌شـد و (ولايـت) حـاكميّت مى‌يافت،

آن
بدعت‌ها، رجعت‌ها و شعله‌ور شدن آتش كينه و عداوت بـازمـانـدگـانِ احـزاب
شـرك و ضـربـه خـوردگـان از تـيـغ اسـلام، مـجـال بـروز نمى‌يافت.

پس شهادت امام و يارانش در عاشورا، برگى ديگر از آن ستم نخستين بود.

به تعبير عميق و زيباى مرحوم آية الله غروى اصفهانى:

«… وقتى حرمله تير افكند، حرمله نـبـود كـه تـيـر انـداخت، بلكه تيرانداز واقعى كسى بود كه براى او زمينه‌سازى كرده بود.

تـيـرى از جـانـب سـقيفـه آمد كه كمانِ آن در دست خليفه بود.
آن تير، گلوى آن كودك را ندريد، بلكه بر جگر دين و قلب پيامبر فرو نشست.» 
تيرى هم كه روز عاشورا بر قلب حسين بن على (عليه السلام) نشست و خونِ (ثار الله) را بر زمين ريخت،

در واقع در روز سقيفه رها شده بود و در عاشورا به هدف نشست!

اين كه يزيد، پس از كشتن امام حسين (عليه السلام) مغرورانه مى‌گفت كاش اجداد و نياكانم بودند و شاهد اين انـتـقـام‌گـيـرى بـودنـد،

نشانه ديگرى است كه كينه او با امام، تداوم همان كينه‌هاى ابوسفيان و مشركان بنى اميّه با پيامبر و خاندان او و دين خدا بود

و اين كه (ابن زياد) در كوفه به سر مبارك سيدالشهدا جسارت مى‌كرد و با چوبى كه در دست داشت بر لبهاى او مى‌زد و مى‌گفت:

(يَومٌ بـِيـَومِ بَدرٍ) (۳)

– اين روز در مقابل روز جنگ بدر –

باز هم نشان دهنده ريشه داشتن كربلا در سقيفه است.

جريان
شناسى تاريخى، به حوادث، معناى ديگرى مى‌بخشد و بدون چنين شـنـاخـتـى،
گـاهـى نمى‌توان از قـضـايـاى تـاريـخى تحليل درستى ارائه كرد.

مرحوم نيّر تبريزى در پيوند اين دو حادثه با هم، گفته است:

كانكه طرح بيعتِ شورا فكند                              خود همانجا طرح عاشورا فكند

چرخ در يثرب رها كرد از كمان                             تير، كاندر نينوا شد بر نشان (۴)

امـام حـسـين (عليه السلام) روز عاشورا در خطبه دوّمى كه با كوفيان سخن مى‌گفت، از آنان با اين القاب و اوصاف ياد فرمود:

«مرگ بر شما اى بردگان امّت،

اى بازماندگان پراكنده احزاب،

اى واگذارندگان كتاب خدا،

اى تـحـريـفـگـرانِ دين،

اى گروه تباهى و گناه،

اى دميده شدگان شيطان،

اى خاموش كنندگان سـنـّت‌هـا!

آيـا از ديـن طـاغـوت‌هـا حـمايت كرده، ما را خوار مى‌سازيد؟

آرى به خدا سوگند!

اين نـيـرنـگـى كـهـن در شـمـاسـت كه ريشه‌هايتان بر همين استوار شده و شاخ و برگ‌هايتان بر آن روييده است

و شما پليدترين ميوه اين خارستانيد و لقمه غاصبان … .» (۵)

در ايـن بـيـان نـيـز، حـضـرت، آنـان را پـس مـانـده‌هـاى هـمـان قـبـايـل و احزاب جاهلى و معاند مى‌داند

و ميوه تلخ درختِ دشمنى بنى اميّه با آيين خدا مى‌شمارد.

اين نـيـز نـوعى نگرش جريان شناسانه به شركت كنندگان در فاجعه تلخ عاشوراست، از چشم امام حسين (عليه السلام).

شناخت ريشه‌هاى هر حادثه و زمينه‌هاى قبلى آن، از پيام‌هاى ديگر عاشوراست.



    ویدیو : نبوغ ریاضی امیر المومنین امام علی علیه السلام
این مطلب را به اشتراک بگذارید :

a b