این کار اجابت دعا را قطعی می کند

این کار اجابت دعا را قطعی می کند



قدس آنلاین: برای اجابت دعا آداب و توصیه های بسیاری بیان شده است از آن جمله ... که حضرت امام باقر (ع) آن را ضامن اجابت خوانده اند.

IMG13330746.jpg

به گزارش قدس آنلاین، اگرچه دعا و حال خوش داشتن برای صحبت با خدای متعال و اظهار عجز و نیاز و درخواست به محضر او، زمان و مکان نمی شناسند و در هر حالی برای انسان ممکن است اما به تصریح روایات رعایت برخی از آداب بر تاثیر ادعیه و نیز افزایش احتمال اجابت آنها اثرگذار است.

از این رو، در روایات بر پافشارى كردن و اصرار در دعا و انتظار اجابت مکرر سفارش شده است.‏

حضرت صادق (ع) فرموده اند: «همانا چون بنده دعا كند خداى تبارك و تعالى در كار حاجت او است مادامى كه آن بنده شتاب نكند.»

مجلسى (ره) گويد: يعنى مادامى كه شتاب در آن را نخواهد كه اگر تأخير در اجابت آن شد نوميد گردد و در نتيجه از خداوند روگردان شود و پندارد كه چون تأخير در اجابت شده خداوند دعايش را مستجاب نفرمايد، يا معناى كلام حضرت عليه السلام اين است: مادامى كه آن بنده در دعا شتاب نكند و بدان اعتنا نكرده و بدون پافشارى و اصرار در اجابت آن به دنبال كار خود رود چنانچه ظاهر خبر دوم است.

و نيز آن حضرت (ع) فرمودند: «همانا بنده چون شتاب كند و براى كار (هاى) خود برخيزد (و به دنبال كار خود رود) خداى تبارك و تعالى فرمايد: «آيا بنده من نداند كه به راستى منم آن خدائى كه‏ حاجت ها را برآورم.»

وليد بن عقبه هجرى گويد: شنيدم حضرت باقر (ع) فرمودند: «به خدا سوگند هيچ بنده‏اى در دعا پافشارى و اصرار به درگاه خداى عز و جل نكند جز اينكه حاجتش را برآورد.»

و نیز از حضرت صادق (ع) است که فرموده اند: «همانا خداى عز و جل خوش ندارد كه مردم در انجام حاجت به همديگر اصرار كنند ولى براى خودش آن را دوست دارد، خداى عز و جل دوست دارد كه از او درخواست شود و آنچه نزد او است خواهش شود.»

همچنین، حضرت باقر (ع) می فرمایند: «نه به خدا سوگند هيچ بنده‏اى به درگاه خداى عز و جل اصرار نورزد جز اينكه خداوند دعايش را مستجاب كند.»

جالب آنکه در روایات اهل بیت (ع) نسبت به نام بردن حاجت در دعا نیز تاکید شده و این مهم از عوامل تاثیر در اجابت معرفی می شود.

ابو عبد اللَّه فراء گويد: حضرت صادق (ع) فرمودند: «خداى تبارك و تعالى مي داند كه بنده‏اش چه مي خواهد هر گاه به درگاهش دعا كند، ليكن دوست دارد كه حاجت ها به درگاهش شرح داده شود پس هر گاه دعا كردى حاجتت را نام ببر.»

و در حديث ديگرى گويد: كه حضرت (ع) فرمودند: «خداى عز و جل حاجت تو را مي داند و نيز داند كه تو چه خواهى ولى دوست دارد كه حاجت هاى (خود را) به درگاه او شرح دهى.»

جالب آنکه دعا در پنهان و آشکار نیز با یکدیگر از نظر اجر و پاداش متفاوتند. چنان که حضرت رضا (ع) فرمودند: «دعاى بنده در پنهانى يك دعايش برابر با هفتاد دعاى آشكار است.»

و در حديث ديگر است كه: «يك دعائى كه در پنهانى كنى بهتر است نزد خداوند از هفتاد دعا كه آشكار كنى.»

مجلسى (ره) گويد: اين دو حديث دلالت كند بر اينكه پنهان كردن دعا بهتر از آشكار كردن آن است، و اينكه دعاى در پنهانى برابر است يا بهتر است از هفتاد دعاى آشكار در صورتى كه آشكار كردن آن مشوب به رياء و سمعه نباشد و گر نه ميان آنها نسبتى نيست.





خدا از این افراد بیزار است و لعنتشان می کند


قهر كردن و جدائى از برادر دينى‏ در آموزه های اسلام عملی ناپسند است که عواقب سوئی بر انسان تحمیل می کند.

در وصيت مفضل است كه (گويد): شنيدم از حضرت صادق (ع) مي فرمودند: «از هم جدا نشوند دو مرد به صورت قهر كردن جز اينكه يكى از آن دو سزاوار بيزارى (خدا و رسولش از وى) و لعنت‏ (يعنى دورى از رحمت حق) گردد، و چه بسا كه هر دوى آنها سزاوار آن شوند.»

معتب (كه يكى از دوستان مخصوص آن حضرت (ع) بود) عرض كرد: خدا مرا به قربان تو گرداند! آنكه ظالم و ستمكار است اين سزاى اوست، اما مظلوم چه جرمى دارد (كه سزاوار بيزارى و لعنت شود؟)

امام صادق (ع) فرمودند: «براى آنكه برادر خود را به آشتى و پيوست با خود دعوت نمى‏كند، و از گفتار او صرف نظر نمى‏كند (و آن را نشنيده نمي گيرد)، شنيدم پدرم مي گفت: «هر گاه دو تن با هم ستيزه كنند و يكى بر ديگرى غالب آيد، بايد آن ستمديده و مظلوم نزد رفيق ستمگر خود رود و به او بگويد: اى برادر! من ستمكارم، تا جدائى ميانه او و رفيقش از بين برود، پس خداى تبارك و تعالى حكيم و عادل است و داد مظلوم را از ظالم بستاند.»

همچنین از حضرت صادق (ع) است که فرمودند: «رسول خدا (ص) فرموده اند: «بيش از سه روز جدائى و قهر كردن روا نيست.»

ابو بصير گويد: از حضرت صادق (ع) پرسيدم: از مردي كه از خويشاوندانش به خاطر اينكه مذهب حق را نمى‏شناسند (و شيعه نيستند) ببرد (و قطع مراوده كند)؟ فرمودند: «سزاوار نيست كه از آنها ببرد.»

مرازم بن حكيم گويد: يكى از اصحاب ما كه به لقب شلقان او را مي خواندند (و نامش عيسى بود) در خانه حضرت صادق (ع) بود، و حضرت (ع) او را ناظر بر خرج خانه خود كرده بود (يا خرج او را مي داد). و مردى بداخلاق بود، (و بدين سبب) مرازم با او قهر كرده بود، (مرازم گويد:) روزى حضرت صادق (ع) به من فرمودند: «اى مرازم آيا با عيسى سخن مي گوئى (و با او آشتى كرده‏اى)؟» عرض كردم: آرى، فرمودند: «خوب كردى در قهر خيرى نيست.»

علاوه بر این، داود بن كثير گويد: شنيدم حضرت صادق (ع) مي فرمودند: «پدرم فرمودند كه رسول خدا (ص) فرموده است: «هر دو نفر مسلمانى كه از همديگر قهر كنند و سه روز بر آن حال بمانند و با هم آشتى نكنند هر دو از اسلام بيرون روند، و ميانه آنها پيوند و دوستى دينى نباشد، پس هر كدام از آن دو به سخن گفتن با برادرش پيشى گرفت، او در روز حساب پيشرو به بهشت باشد.»

و حضرت باقر (ع) می فرمایند: «همانا شيطان ميان دو مؤمن دشمنى اندازد و تا يكى از آن دو از دين برنگردد. (آن دو را رها نكند)، و همين كه چنين كردند به پشت بخوابد و دراز كشد، و سپس گويد: كامياب شدم. پس خدا رحمت كند مردى را كه ميانه دو تن از دوستان ما الفت اندازد، اى گروه مؤمنين با هم انس و الفت گيريد و با هم مهربانى كنيد.»

و حضرت صادق (ع) فرموده اند: «پيوسته شيطان تا دو مسلمان با هم قهر هستند شادمان است، و همين كه با هم آشتى كنند زانوهايش بلرزد و بندهايش از هم جدا شود و فرياد زند: اى واى بر او (و مقصود از او خود شيطان است بشرحى كه بيايد) از آنچه بدو رسد از هلاكت.»





    ویدیو : این کار اجابت دعا را قطعی می کند
این مطلب را به اشتراک بگذارید :

a b