این کار اجابت دعا را قطعی می کند

این کار اجابت دعا را قطعی می کند

قدس
آنلاین: برای اجابت دعا آداب و توصیه های بسیاری بیان شده است از آن جمله
… که حضرت امام باقر (ع) آن را ضامن اجابت خوانده اند.


IMG13330746.jpg

به
گزارش قدس آنلاین، اگرچه دعا و حال خوش داشتن برای صحبت با خدای متعال و
اظهار عجز و نیاز و درخواست به محضر او، زمان و مکان نمی شناسند و در هر
حالی برای انسان ممکن است اما به تصریح روایات رعایت برخی از آداب بر تاثیر
ادعیه و نیز افزایش احتمال اجابت آنها اثرگذار است.

از این رو، در روایات بر پافشارى كردن و اصرار در دعا و انتظار اجابت مکرر سفارش شده است.‏

حضرت صادق (ع) فرموده اند: «همانا چون بنده دعا كند خداى تبارك و تعالى در كار حاجت او است مادامى كه آن بنده شتاب نكند.»

مجلسى (ره) گويد: يعنى مادامى كه شتاب در آن را نخواهد كه اگر
تأخير در اجابت آن شد نوميد گردد و در نتيجه از خداوند روگردان شود و
پندارد كه چون تأخير در اجابت شده خداوند دعايش را مستجاب نفرمايد، يا
معناى كلام حضرت عليه السلام اين است: مادامى كه آن بنده در دعا شتاب نكند و
بدان اعتنا نكرده و بدون پافشارى و اصرار در اجابت آن به دنبال كار خود
رود چنانچه ظاهر خبر دوم است.

و نيز آن حضرت (ع) فرمودند: «همانا بنده چون شتاب كند و براى
كار (هاى) خود برخيزد (و به دنبال كار خود رود) خداى تبارك و تعالى فرمايد:
«آيا بنده من نداند كه به راستى منم آن خدائى كه‏ حاجت ها را برآورم.»

وليد بن عقبه هجرى گويد: شنيدم حضرت باقر (ع) فرمودند: «به
خدا سوگند هيچ بنده‏اى در دعا پافشارى و اصرار به درگاه خداى عز و جل نكند
جز اينكه حاجتش را برآورد.»

و نیز از حضرت صادق (ع) است که فرموده اند: «همانا خداى عز و
جل خوش ندارد كه مردم در انجام حاجت به همديگر اصرار كنند ولى براى خودش آن
را دوست دارد، خداى عز و جل دوست دارد كه از او درخواست شود و آنچه نزد او
است خواهش شود.»

همچنین، حضرت باقر (ع) می فرمایند: «نه به خدا سوگند هيچ
بنده‏اى به درگاه خداى عز و جل اصرار نورزد جز اينكه خداوند دعايش را
مستجاب كند.»

جالب آنکه در روایات اهل بیت (ع) نسبت به نام بردن حاجت در دعا نیز تاکید شده و این مهم از عوامل تاثیر در اجابت معرفی می شود.

ابو عبد اللَّه فراء گويد: حضرت صادق (ع) فرمودند: «خداى
تبارك و تعالى مي داند كه بنده‏اش چه مي خواهد هر گاه به درگاهش دعا كند،
ليكن دوست دارد كه حاجت ها به درگاهش شرح داده شود پس هر گاه دعا كردى
حاجتت را نام ببر.»

و در حديث ديگرى گويد: كه حضرت (ع) فرمودند: «خداى عز و جل
حاجت تو را مي داند و نيز داند كه تو چه خواهى ولى دوست دارد كه حاجت هاى
(خود را) به درگاه او شرح دهى.»

جالب آنکه دعا در پنهان و آشکار نیز با یکدیگر از نظر اجر و
پاداش متفاوتند. چنان که حضرت رضا (ع) فرمودند: «دعاى بنده در پنهانى يك
دعايش برابر با هفتاد دعاى آشكار است.»

و در حديث ديگر است كه: «يك دعائى كه در پنهانى كنى بهتر است نزد خداوند از هفتاد دعا كه آشكار كنى.»

مجلسى (ره) گويد: اين دو حديث دلالت كند بر اينكه پنهان كردن
دعا بهتر از آشكار كردن آن است، و اينكه دعاى در پنهانى برابر است يا بهتر
است از هفتاد دعاى آشكار در صورتى كه آشكار كردن آن مشوب به رياء و سمعه
نباشد و گر نه ميان آنها نسبتى نيست.



خدا از این افراد بیزار است و لعنتشان می کند

قهر كردن و جدائى از برادر دينى‏ در آموزه های اسلام عملی ناپسند است که عواقب سوئی بر انسان تحمیل می کند.

در وصيت مفضل است كه (گويد): شنيدم از حضرت صادق (ع) مي
فرمودند: «از هم جدا نشوند دو مرد به صورت قهر كردن جز اينكه يكى از آن دو
سزاوار بيزارى (خدا و رسولش از وى) و لعنت‏ (يعنى دورى از رحمت حق) گردد، و
چه بسا كه هر دوى آنها سزاوار آن شوند.»

معتب (كه يكى از دوستان مخصوص آن حضرت (ع) بود) عرض كرد: خدا
مرا به قربان تو گرداند! آنكه ظالم و ستمكار است اين سزاى اوست، اما مظلوم
چه جرمى دارد (كه سزاوار بيزارى و لعنت شود؟)

امام صادق (ع) فرمودند: «براى آنكه برادر خود را به آشتى و
پيوست با خود دعوت نمى‏كند، و از گفتار او صرف نظر نمى‏كند (و آن را نشنيده
نمي گيرد)، شنيدم پدرم مي گفت: «هر گاه دو تن با هم ستيزه كنند و يكى بر
ديگرى غالب آيد، بايد آن ستمديده و مظلوم نزد رفيق ستمگر خود رود و به او
بگويد: اى برادر! من ستمكارم، تا جدائى ميانه او و رفيقش از بين برود، پس
خداى تبارك و تعالى حكيم و عادل است و داد مظلوم را از ظالم بستاند.»

همچنین از حضرت صادق (ع) است که فرمودند: «رسول خدا (ص) فرموده اند: «بيش از سه روز جدائى و قهر كردن روا نيست.»

ابو بصير گويد: از حضرت صادق (ع) پرسيدم: از مردي كه از
خويشاوندانش به خاطر اينكه مذهب حق را نمى‏شناسند (و شيعه نيستند) ببرد (و
قطع مراوده كند)؟ فرمودند: «سزاوار نيست كه از آنها ببرد.»

مرازم بن حكيم گويد: يكى از اصحاب ما كه به لقب شلقان او را
مي خواندند (و نامش عيسى بود) در خانه حضرت صادق (ع) بود، و حضرت (ع) او را
ناظر بر خرج خانه خود كرده بود (يا خرج او را مي داد). و مردى بداخلاق
بود، (و بدين سبب) مرازم با او قهر كرده بود، (مرازم گويد:) روزى حضرت صادق
(ع) به من فرمودند: «اى مرازم آيا با عيسى سخن مي گوئى (و با او آشتى
كرده‏اى)؟» عرض كردم: آرى، فرمودند: «خوب كردى در قهر خيرى نيست.»

علاوه بر این، داود بن كثير گويد: شنيدم حضرت صادق (ع) مي
فرمودند: «پدرم فرمودند كه رسول خدا (ص) فرموده است: «هر دو نفر مسلمانى كه
از همديگر قهر كنند و سه روز بر آن حال بمانند و با هم آشتى نكنند هر دو
از اسلام بيرون روند، و ميانه آنها پيوند و دوستى دينى نباشد، پس هر كدام
از آن دو به سخن گفتن با برادرش پيشى گرفت، او در روز حساب پيشرو به بهشت
باشد.»

و حضرت باقر (ع) می فرمایند: «همانا شيطان ميان دو مؤمن دشمنى
اندازد و تا يكى از آن دو از دين برنگردد. (آن دو را رها نكند)، و همين كه
چنين كردند به پشت بخوابد و دراز كشد، و سپس گويد: كامياب شدم. پس خدا
رحمت كند مردى را كه ميانه دو تن از دوستان ما الفت اندازد، اى گروه مؤمنين
با هم انس و الفت گيريد و با هم مهربانى كنيد.»

و حضرت صادق (ع) فرموده اند: «پيوسته شيطان تا دو مسلمان با
هم قهر هستند شادمان است، و همين كه با هم آشتى كنند زانوهايش بلرزد و
بندهايش از هم جدا شود و فرياد زند: اى واى بر او (و مقصود از او خود شيطان
است بشرحى كه بيايد) از آنچه بدو رسد از هلاكت.»



    ویدیو : این کار اجابت دعا را قطعی می کند
این مطلب را به اشتراک بگذارید :

a b