چگونه در محیط کار کسب احترام نماییم

چگونه در محیط کار کسب احترام نماییم

طی تحقیقات و نظر خواهی همگانی از افراد در محیط های کاری متفاوت ، آمار
نشان دادن است که بیشتر آنها خواهان بر خوردی مودبانه ، محترمانه ومتقابل
هستند. مسلما هر کسی احترام را دوست دارد، تنها شاید درجه ی آن متفاوت
باشد، اما مطمئنا هیچ کس نمی تواند منکر این نیاز حتی در حد کم باشد. تنها
خود شما مسبب چگونگی بر خورد دیگران هستید، در واقع می دانید کجا ؟ چه وقت ؟
چه میزان ، می توانید در درجه ی بالایی قرار گیرید. اما این احترام متقابل
و تعریف آن ؟ در محیط کاری متفاوت است.

در اینجا به راهکارهایی ساده ولی موثر اشاره شده است که با رعایت آنها می توانید به این هدف برسید
۱٫ با دیگران مهربان ، صمیمی و مودبانه برخورد کنید.

۲٫ از همکاران خود نظر خواهی کنید.

۳٫ قبل از بیان هر کلامی، ابتدا به نظرات آنها کاملا گوش دهید و هرگز کلام آنها را قطع نکنید و بر قبول عقیده خود پا فشاری نکنید.

۴٫ برای
ثبات یا پیشرفت کار خود، از نظرات و راه حل های دیگران استفاده کنید و
بگذارید آنها بفهمند که شما این عقاید را اجرا کردید تا انگیزه ای شود که
درآینده نیز با شما همکاری کنند.

۵٫ از هرگونه توهین، اسم های مستعار، تحقیر همکاران یا عقاید آنها خودداری کنید.

۶٫
همه ی افراد انتقاد پذیر نیستند، بنابراین هیچ گاه در مورد دیگران، قضاوت،
انتقاد تند و سرزنش نکنید. از فخر فروشی و کوچک شمردن همکاران خود پرهیز
کنید. حتی کمترین تحقیر و رفتار ناشایست ، تبدیل به کینه هایی عمیق دردل
افراد می شود که شاید هیچ وقت بر طرف نشود.

۷٫
در بر خورد با آنها، از هر گونه تبعیض نژادی، چهره، سن ، اصلیت و…
خودداری کنید .چرا که باعث ایجاد دلخوری و عدم تحمل محیط کاری برای بعضی از
آنها می شود، با اعمال سیاست و رفتاری یکسان با همه ی کارمندان، صلح و
صمیمیت را بر قرارخواهید کرد.

۸٫ سعی
کنید حتی المقدور، بیشتر نیروها را در جلسات اعم از آموزشی،…شرکت دهید،
در همان جلسات از بیرون کردن کسی از جلسات به صرف اینکه بحث مربوط به وی
نمی شود خودداری کنید. اگر مجبور به این کار شدید بدون حذف وی، در حاشیه
صحبت کنید وبعد هاطی یک جلسه اختصاصی مسئله را تنها برای افراد مربوط به آن
زمینه بیان کنید. به آنها فرصت دهید تا تعهدات ، وظایف و توانایی های خود
را ثابت کنند.برای تقویت کارهای گروهی، اقدام به اخذ داوطلب از بین همکاران
کنید تا انگیزه ی آنها بیشتر شود

۹٫ تمجید
و تحسین را فراموش نکنید ، در این راه تفاوت قائل نشوید ، از پایین ترین
درجه تا بالا ترین مقام به نسبت فعالیت های شان ، پاداش دهید.

۱۰٫
همواره در محیط کاری این قانون طلائی را رعایت کنید :‌” با دیگران طوری
رفتار کنید که دوست دارید با شما رفتار شود ” با رعایت نکات فوق ، می
توانید در محیطی سالم ، آرام وزیر سایه ی احترام ، کار کنید و باز دهی
بیشتری داشته باشید.


تلفن همراه برای کودکان تهدید یا فرصت؟

،قطعاً استفاده ازتکنولوژی های روز دنیا
اثرات مثبت زیادی در جامعه دارد ولی گاهی در سنین پایین دسترسی به این
تکنولوژی ها شکل اعتیاد به خود گرفته و اثرات مخربی بر سلامت روان آنها به
دنبال خواهد داشت.

تلفن همراه در عصر حاضر به عنوان یکی از
مهم ترین مظاهر فناوری نوین ارتباطی است که در زندگی فردی و اجتماعی بشر
جایگاه ویژه ای دارد و جزو جدا نشدنی مناسبات روزمره محسوب می شود در واقع
برای بسیاری از افراد زندگی بدون آن غیر ممکن بوده یا دست کم مطلوبیتی
ندارد.

بر مبنای پژوهش های به عمل آمده نزدیک به
۲۲ درصد کودکان ۶ تا ۹ سال، ۶۰ درصدکودکان ۱۰ تا ۱۴ ساله و تقریباً ۸۴ درصد
از نوجوانان ۱۵ تا ۱۸ ساله دارای تلفن همراه هستند و این پدیده اجتماعی را
می توان به عنوان یک معضل جهانی تلقی کرد.

با وجود مزایای بسیار
این تکنولوژی، تلفن همراه های نسل جدید به طور بالقوه اطلاعاتی را به
نوجوانان انتقال می دهند که فرد آمادگی لازم را برای پذیرش آن ندارد، در
واقع کودکان در زمان و شرایطی حساس و بحرانی از مسائلی آگاه می شوند که
بسترهای ذهنی لازم برایشان مهیا نشده است که این آگاهی های لجام گسیخته،
مشکلات فراوانی را از جمله بلوغ زودرس و انحرافات اجتماعی برای آنان به
وجود می آورد.

 تلفن همراه همانند سایر
واقعیت های مدرن تیغی دو لبه است که ضمن سازنده بودن، جنبه هایی از
آسیبزایی را با خود به همراه دارد و به نظر می رسد جنبه های منفی آن برای
کودکان و نوجوانان بیش از کارکردهای مثبت آن است.

استفاده بیش از اندازه از تلفن همراه در
ذهن کاربران نوعی وابستگی بیمارگونه پدید می آورد که درست مانند اعتیاد به
مواد مخدر و الکل مخرب است.

وقتی جوانی روزانه سه الی چهار ساعت از
وقت مفید خود را صرف تلفن همراه کند، دیگر انرژی و انگیزه برای رشد و
پیشرفت در زمینه های تحصیلی و اجتماعی نخواهد داشت.

آثار پنهان اعتیاد به بازی های آنلاین تلفن همراه

 اعتیاد به بازی های آنلاین در تلفن همراه
بیش از پول، وقت جوانان را هدر می دهد. تلفن همراه برخلاف مواد مخدر و الکل
در ظاهر هیچ تأثیر مخربی روی ساختار فیزیولوژی اشخاص ندارد

اما آسیب های اجتماعی و روانی آن را نمی
توان نادیده گرفت. کسانی که وابستگی شدید به تلفن همراه دارند ناخواسته از
اعضای خانواده فاصله می گیرند، گوشه گیر می شوند و اولویت های زندگی نظیر
تحصیل و اشتغال برایشان بی اهمیت می شود.

بسیاری از نوجوانان ترجیح می دهند با دوستان خود از طریق شبکه های اجتماعی رابطه داشته باشند و تمایلی به ملاقات حضوری وجود ندارد.

به مرور برقراری
اینگونه ارتباطات غیرمستقیم از اعتماد به نفس افراد می کاهد و مهارت های
ارتباطی آنان را برای زندگی و حضور در محیط های جمعی بشدت تضعیف می کند در
واقع انزوا طلبی، دوری گزینی از جمع و اعتماد به نفس پایین از آسیب های مهم
استفاده افراطی و نامناسب نوجوانان از این ابزار ارتباطی است که شادابی و
هیجان فیزیکی را از این گروه های سنی گرفته است.

یعنی شخص در گروه های اجتماعی و خانوادگی
حضور دارد ولی دیواری شیشه ای به دور خود کشیده و با اطرافیان خود ارتباط
مؤثری ندارد. وابستگی برخی افراد به تلفن همراه، جنبه مضحکی به خود می گیرد
به طور مثال در یک میهمانی خانوادگی یا فامیلی مشاهده می کنیم، همه درگیر
تلفن همراهشان هستند و برخی از نوجوانان به جای ارتباط کلامی با همسالان
خود، از طریق شبکه های اجتماعی یا پیامک به صحبت با یکدیگر می پردازند،
گاهی تمام وقت میهمانی و با هم بودن به بررسی محتویات تلفن همراه سپری می
شود و به نظر می رسد هیچ کس تمایل ندارد درباره مسائل واقعی و ملموس کار،
زندگی و روابط فامیلی و اجتماعی سخن بگوید.

او در ادامه در زمینه این معضل روز جامعه
می افزاید: ما با نوعی اولویت بخشی به دنیای مجازی روبه رو هستیم، وقتی
شخصی در جمع خانوادگی بیشترین وقتش را با دنیای مجازی سپری می کند به معنی
آن است که خانواده از اهمیت پایین تری برخوردار است و شخص به افرادی که در
جمع خانواده و دوستان حضور ندارد اولویت بیشتری می بخشد.

استفاده بیش از حد از سمبل ها(sticker) و
نمادهای ارتباطی جهت ابراز عقیده و احساسات در مناسبات اجتماعی باعث می شود
مهارت های ارتباطی افراد دچار اخلال گردد و نوجوانان قواعد ارتباطات
اجتماعی واقعی را یاد نگیرند که این نارسایی اجتماعی در نهایت زمانی که
نوجوان وارد مناسبات جامعه می شود به اشکال مختلف ناکامی های ارتباطی و
اجتماعی خودنمایی می کند.

می توان انتظار داشت در آینده نزدیک نسلی
پرورش یابند که با وجود داشتن بهره هوشی بالا از هوش اجتماعی پایینی
برخوردار بوده، حتی از ساده ترین مهارت های ارتباطی و کلامی بی بهره اند.

تلفن همراه احساس نیاز به توجه را به شدت
افزایش می دهد در واقع ارسال پست های غیرمفید و مبهم جهت دیده شدن شبکه های
اجتماعی به راحتی می تواند تبدیل به عادتی بیمارگونه و مخرب در زندگی
افراد شود.

 متأسفانه پرسه زنی های وسواس گونه در شبکه های اجتماعی نزد کاربران نوجوان
ایرانی بسیار رایج است.

این اختلالات روانی به حدی است که فرد در طول روز چندین بار احساس می کند گوشی تلفن همراهش زنگ می خورد.

بر اساس پژوهش های به عمل آمده ۳۰درصد
دانش آموزان در ایران بدون اینکه خود بدانند به بازی های اینترنتی اعتیاد
دارند این وابستگی ها میزان مطالعه آنان را کاهش داده و تأثیر مستقیمی بر
یادگیری شان دارد.

ما با افت شدید تحصیلی در مدارس کشور
مواجهیم که استفاده از تلفن همراه و ورود دانش آموزان به فضای مجازی و
سرگرم شدن در شبکه های اجتماعی و بازی های اینترنتی از دلایل مهم آن است.

بر مبنای گزارش وزارت آموزش و پرورش در
سال ۹۳، از مجموع یک میلیون و ۳۰۰ هزار دانش آموزی که در امتحان نهایی شرکت
کرده اند بیش از ۸۰ درصد با میانگین نمره ۱۲ قبول شدند.

 بسیاری از
کودکان در کلاس درس و حین درس دادن معلم، به جای توجه به او، در حال ارسال
پیامک یا بازی با گوشی هایشان هستند که قطعاً چنین امری سبب پایین آمدن
درک بچه ها درباره موضوعات درسی گردیده، تمرکز دیگر دانش آموزان را هم مختل
می کند.

البته با در دسترس نبودن گوشی های تلفن
همراه در مدرسه و هوشمندی والدین در برنامه ریزی دقیق جهت استفاده از این
گوشی ها می توان تا اندازه زیادی از اختلالات یاد شده در گروه سنی نوجوان
ها جلوگیری کرد


    ویدیو : چگونه در محیط کار کسب احترام نماییم
این مطلب را به اشتراک بگذارید :

a b