قصیده در مورد مرگ

مرگ در شعر فارسی – مولوی

به روز مرگ چو تابوت من روان باشد
گمان مبر که مرا درد این جهان باشد
برای من مگری و مگو دریغ دریغ
به دوغ دیو درافتی دریغ آن باشد
جنازه‌ام چو ببینی مگو فراق فراق
مرا وصال و ملاقات آن زمان باشد
مرا به گور سپاری مگو وداع وداع
که گور پرده جمعیت جنان باشد
فروشدن چو بدیدی برآمدن بنگر
غروب شمس و قمر را چرا زبان باشد
تو را غروب نماید ولی شروق بود
لحد چو حبس نماید خلاص جان باشد
کدام دانه فرورفت در زمین که نرست
چرا به دانه انسانت این گمان باشد
کدام دلو فرورفت و پر برون نامد
ز چاه یوسف جان را چرا فغان باشد
دهان چو بستی از این سوی آن طرف بگشا
که های هوی تو در جو لامکان باشد مولوی


اشعاري زيبا درارتباط مرگ

پرپرواز ندارم

اما

دلی دارم و حسرت درناها

و به هنگامی که مرغان مهاجر

در دریاچه ی ماهتاب

پارو می کشند

خوشا رها کردن و رفتن

خوابی دیگر

به مردابی دیگر

خوشا ماندابی دیگر

به ساحلی دیگر

به دریایی دیگر

خوشا پر کشیدن

خوشا رهایی

خوشا اگر نه رها زیستن

مردن به رهایی!

آه

این پرنده

در این قفس تنگ

نمی خواند.

شاملو

……………………………………………………………..

چه صلـَت بزرگیست 
                 مرگ
                     برای قصیده ی زندگی.
گاه می اندیشم با خویش
                   گـِـرد مرگ…
آنچنان گاه محتاجش می شوم
گویی محتاج تر از آب
                  از نان
و با خویش گویه می کنم:
((از چه مرگ را
اکنون ندارم…؟))

…………………………………………………………….


چه مهمانان بی دردسری هستند مردگان

نه به دستی ظرفی را چرک میکنند

نه به حرفی دلی را آلوده

تنها به شمعی قانعند

و اندکی سکوت……

……………………………………………………………..

زندگی راه درازیست ، حریفش مرگ است

      عمر یک غصه و پایان ظریفش مرگ است

            زیستن پرسش سختیست که عمری با ماست

                 پاسخ منطقی و نرم و لطیفش مرگ است

                        این طرف رهگذری ، نام عزیزش انسان

                                 آن طرف همسفری ،اسم  شریفش مرگ است

                                          داغ یاران سفر کرده چه سنگین داغیست

                                                   داغی آن گونه که یک سوز خفیفش مرگ است

                           زندگی یک غزل نیمه تمام است ای دل

 که به هر وزن بگوییم ردیفش مرگ است

…………………………………………………………

چه کسی خواهد دید مردنم را بی تو

گاه می اندیشم خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید

آن زمان که خبر مرگ مرا می شنوی روی خندان تو را کاشکی می دیدم

شانه بالا زدنت را بی قید

وتکان دادن دستت که مهم نیست زیاد

و تکان دادن سر

چه کسی باور کرد جنگل جان مرا آتش عشق تو خاکستر کرد

شاملو

مرگ

………………………………………………………………….

رفــــــت!

پر کشیــــــــد!

روحــــــــــش طاقــــــت ایـــــــن دنیـــــــــا را نـــداشتـــــ!

دنــــــیا برایــــــش قفــس بود….

قفســــــــــی تنـــــگ..!!

ســـــردش استــــ !!!

امشــــــب مهمــــــــــان خــــــــــــاک ســــرد اســــت!!!

پــــــــرواز کرد!!

خوشــــا بهــــ حــــالشــــــ….

اما مـــــن چــــه کنمـــــــ بــــا ایـــــن همهــ دلـــــتنگـــــــــــی؟؟؟؟

……………………………………………………………………………………….

به روز مرگ چو تابوت من روان باشد
گمان مبر که مرا درد این جهان باشد
جنازه ام چو بینی مگو فراق فراق
مرا وصال و ملاقات آن زمان باشد
مرا به گور سپاری مگو وداع وداع
که گور پرده ی جمعیت جنان باشد
فرو شدن چو بدیدی برآمدن بنگر
غروب شمس و قمر را چرا زیان باشد
کدام دانه در زمین رفت که نرست؟
چرا به دانه ی انسانیت این گمان باشد

……………………………………………………………………………..آنچه ما بنام مرگ میخوانیم ، یک زندگی است که هنوزنتوانسته ایم چگونگی آنرا بفهمیم
موریس مترلینگ
……………………………………………………………………
اکنون تو با
مرگ رفته ای و من اینجا تنها به این امید دم میزنم که با هر نفس گامی به تو
نزدیک تر میشوم . این زندگی من است (دکتر علی شریعتی)


    ویدیو : قصیده در مورد مرگ
این مطلب را به اشتراک بگذارید :

a b