راهنمای کاشت ۶ نوع سبزیجات در خانه و آپارتمان

راهنمای کاشت ۶ نوع سبزیجات در خانه و آپارتمان

۱) پیازچه
پیازچه ، گیاهیست دائمی . ولی در خانه و مزرعه به عنوان گیاه یک ساله یا
دوساله کاشته می شود . محل اصلی و بومی این گیاه کاملا روشن نیست ولی
عده‌ای معتقد هستند که از سیبری ، یا اروپای شرقی به نقاط دیگر جهان منتقل
شده است .
برگهای این گیاه باریک و به ارتفاع ۲۵ تا ۳۵ سانتیمتر می رسد .
رنگ برگ پیازچه ، سبز تیره است و در سال دوم گل می دهد .
گل پیازچه ، از نوک ساقه میانی که تا ۱۰۰ سانتیمتر ارتفاع پیدا می کند و به
شکل لوله‌ای می باشد به صورت چتری و به رنگ‌های سفید مایل به سبز ارغوانی و
بنفش خارج می شود .
پیازچه، انواع مختلفی دارد که ۳ نوع معروف و مشخص آن عبارتند از:
۱ – پیازچه معمولی که رنگ آن مایل به قرمز می باشد .
۲ – پیازچه سفید پیش رس .
۳ – پیازچه دائمی برگ پهن .

روش کاشت :
بذر این گیاه را با توجه به آب و هوای محل ، از اوایل اسفند ماه تا اواخر خرداد ماه می کارند .
به این منظور بایستی ابتداء زمین را کاملا آماده ساخت و با کود کافی تقویت نمود .
پس از آن که بذر را در زمین پاشیدند روی آنها را با کمی خاک برگ پوسیده و یا خاک نرم می پوشانند .
این گیاه به دو صورت خطی و دستپاش کاشته می شود .
در طریقه دستپاش ، وجین کردن و بیرون آوردن علف‌های هرز مشکل خواهد بود .
در این روش بایستی با خارج ساختن تعداد زیادی از پیازچه‌های سبز شده کشت را
تُنُک ( خلوت ) نمود به همین دلیل مقادیر زیادی از محصول تلف می گردد .
در طریقه کاشت خطی ( ردیفکاری ) وجین کردن زمین آسان می گردد و خارج ساختن
علف‌های هرز به سادگی صورت می پذیرد . همچنین برای خرد کردن سِلِه زمین (
سله شکنی ) و نرم کردن خاک مشکلی پیش نخواهد آمد. در طریقه خطی ، بایستی
سعی شود که فاصله خطوط از یکدیگر ۲۰ تا ۳۰ سانتیمتر باشد و بذرها به فاصله ۵
سانتیمتر از یکدیگر روی خطوط قرار گیرد .
بوته‌های دوساله پیازچه که به گل می نشینند ، پس از آن که گل‌ها کامل شدند ،
بذرها در داخل غلافی سبز رنگ در نوک ساقه میانی بوجود می آیند این ساقه‌ها
را پس از رسیدن و قبل از آن که خشک شوند قطع نموده در محل سایه و خشک که
هواگیر باشد خشک می کنند .
سپس آنها را تکان داده بذرها را جدا می سازند و از خاک و خاشاک جدا نموده در ظرف مناسبی مانند کیسه و یا قوطی نگهداری می کنند .

۲) مَرزِه
مرزه گیاهیست یک ساله ، محل اصلی و اولیه این سبزی را قسمت‌های جنوبی کشور فرانسه می دانند .
روی ساقه‌های مرزه شاخه‌های زیادی می روید و بوته آن به ۲۵ تا ۳۰ سانتیمتر می رسد .
برگ‌های آن باریک وکشیده بوده و بسیار خوشبو و معطر می باشند .
این گیاه برای معطر ساختن غذاها و به صورت خام مصرف می شود .
گل‌های این گیاه ریز و صورتی رنگ می باشند .

روش کاشت :
این گیاه را می توان از اواسط فروردین ماه تا اواخر اردیبهشت ماه با توجه به وضع هوا کاشت .
مرزه در خاک‌های سبک و شنی ماسه‌ای بهتر عمل می آید .
در زمان برداشت شاخه‌های جوان و کوچک را برای مصرف قطع میکنند و مجددا شاخه‌های جدید رشد کرده و قابل برداشت می گردند .
مرزه را بصورت کرتی و دستپاش می کارند .

۳) نعناع
نعناع ، گیاهیست دائمی که به صورت خودرو ، می روید و به هیچ عنوان وسیله بذر کشت نمی شود .635334963259272051.jpg
نعناع با ریشه دوانیدن خود بخود زیاد می گردد .
برگ این گیاه سبز تیره و کنگره کنگره و بسیار معطر می باشد .
مصرف آن به دو صورت خشک شده و تازه بوده و تازه آن همراه خوراکی‌ها ، مصرف می شود .
برای معطر ساختن شیرینی و تُرشی بکار می رود و خشک شده آن را برای معطر ساختن دوغ و ماست و خیار نیز مصرف می کنند .
انواع مختلفی از این گیاه وجود دارد . در ایران ۱ تا ۲ قسم آن بیشتر کاشته نمی شود .

روش کاشت :

ریشه نعناع را به قطعات چند سانتیمتری تقسیم نموده و در نقاط مختلف به خصوص در کنار باغچه می کارند .
این ریشه‌ها ، پس از سبز شدن بسرعت ریشه دوانیده و ساقه‌های جدید را بوجود می آورند .
نعناع را بهر طریقی که بکارند نتیجه نهایی به صورت نامنظم و کَرتی خواهد بود ، چون ریشه‌ها به اطراف می دوند و ساقه می دهند .

۴) ترخون
ترخون، گیاهیست دائمی که محل اصلی و اولیه آن را در سیبری ، اروپای شرقی و آسیای شمالی می دانند .
از ریشه این گیاه ، هرساله ساقه‌های زیادی می روید که گاهی بلندی آنها به ۷۰ تا ۸۰ سانتیمتر می رسد .
برگ این گیاه باریک و بلند و به رنگ سبز تیره بوده و مزه آن تُند و بسیار معطر میباشد .
ترخون را به عنوان سبزی خام مصرف می کنند و برای معطر ساختن خیارشور و سالاد و غیره استفاده می کنند .

روش کاشت :

ترخون را بوسیله ریشه تکثیر می کنند .
به این ترتیب که اوایل بهار ریشه‌ها را از زمین خارج ساخته و قطعه قطعه می
کنند . هر قطعه را در نقطه‌ای جداگانه به صورت خطی و یا متفرق می کارند
.معمولا چون ریشه گسترش پیدا می کند ، فاصله بین ریشه‌ها را در زمان کاشت
بین ۳۰ تا ۴۰ سانتیمتر در نظر می گیرند .
پس از کاشت ریشه‌ها آبیاری زمین ضرورت دارد .
برداشت این گیاه با توجه به وضع هوا و درجه حرارت از یک ماه بعد از کاشت
صورت می گیرد . در نقاط معتدل و گرم محصول طرخون زودتر از سایر سبزیها به
دست می آید و به عنوان سبزی نوبر مصرف می شود .
معمولا ریشه‌های این گیاه که در یک محل کاشته شده باشد پس از ۳ سال محصول
کمتری خواهد داد . لذا بایستی مجددآ نسبت به خارج ساختن ریشه‌ها و دوباره
کاری آنها اقدام شود .
در موقع کاشت بایستی سعی شود که ریشه‌های کهنه و پوسیده را جدا کرده از زمین خارج ساخت و ریشه‌های جوان را انتخاب نموده و کاشت .
آبیاری این گیاه به فاصله هر ۵ روز ضرورت دارد .

۵) ریحان
ریحان ، گیاهیست یک ساله که محل اصلی و اولیه آن هندوستان میباشد .
برگهای ریحان ، به رنگ سبز یا بنفش و بسیار معطر و تُند است .
برگ این گیاه به صورت خام با غذاها مصرف می شود .635055168987108011.jpg
آب و هوا و خاک : این گیاه در بیشتر نقاط ایران کاشته می شود و معمولا بذر
آن را از نیمه فروردین ماه تا اواخر خرداد ماه با توجه به آب و هوای مناطق
می کارند .
ریحان ، احتیاج فراوان به آب دارد . در صورتی که با کمبود آب روبرو شود از بین خواهد رفت .
این گیاه درصورتی که در زمینی که مواد غذائی کافی داشته باشد کاشته شود ، محصول خوبی خواهد داد .

روش کاشت :

ریحان
را به دو صورت دستپاش در زمین‌های کَرت بندی شده می کارند و چون در زمان
برداشت با ساقه به بازار ارائه می گردد ، لذا آن را با ساقه از بوته جدا می
کنند ، یا آنکه با ریشه از خاک خارج ساخته ، ریشه‌ها را قطع نموده به
بازار ارائه می دهند .
مراقبت اساسی درکشت ریحان، حفظ رطوبت وآبیاری بموقع زمین میباشد .
برای تهیه بذر ریحان ساقه‌های بوته گیاه را نمی چینند تا به گل بنشیند و پس
از آن که گل‌ها رسیدند و دانه بسته شد و بوته‌ها کاملا شادابی خود را از
دست دادند به آرامی ساقه‌های گل دار را قطع کرده و در محل سایه و خشک روی
پارچه و یا نایلون می خوابانند .
زمانی که ساقه‌ها کاملا خشک شدند آنها را تکان داده و بذرها را از خاک و خَس و خاشاک جدا می نمایند و در ظرف مناسبی نگهداری می کنند.

۶) شاهی
شاهی ، گیاهیست یک ساله که وسیله بذر تولید و تکثیر می شود .
شاهی را اغلب به صورت خام مصرف می کنند .
محل اصلی و اولیه این گیاه دقیقا مشخص نشده لکن مسلم است که از نواحی سرد
معتدل و مرطوب مانند ، اروپا به سایر نقاط جهان انتقال یافته است.
این گیاه در نواحی و مناطق گرم ، قبل از آن که برگ‌ها نمو کامل بنمایند به گل نشسته و تولید بذر می کند .
به همین دلیل بایستی بذر آن را خیلی زود و در اوایل بهار کاشت .
البته بنا به شرایط آب و هوا در هر محل این زمان تغییر می کند .
شاهی احتیاج به آب و رطوبت زیاد دارد و باید هر ۳ تا ۴ روز یک مرتبه آبیاری شود و در زمین‌های مرطوب و نمدار کاشته شود .

روش کاشت :

این گیاه را به صورت دستپاش ( کَرتی ) می کارند و برداشت محصول آن به صورت برش شاخ و برگ انجام می گیرد .
همانطور که قبلا اشاره شد این گیاه در مناطق گرم خیلی زود تولید بذر می کند
و در مناطق سرد زمانیکه درجه حرارت هوا بالا برود و در واقع در اواسط
تابستان بذرگیری امکان پذیر می گردد .
بذر شاهی خیلی ریز و قرمز رنگ است و درهر گرم ۴۰۰ تا ۵۰۰ دانه بذر دیده می شود .
برای کاشت ۱۰۰ متر مربع زمین حدود ۵۰ تا ۱۰۰ گرم بذر کافی خواهد بود .

۷) تربچه
تربچه گیاهیست از لحاظ مصرف یکساله ، از لحاظ تهیه بذر دوساله ، این گیاه از ترب کوهی وحشی که اصلاح و تربیت شده بدست آمده است .
محققین گیاه شناسی محل اولیه و اصلی آن را کشورهای مصر و یا چین می دانند .
این گیاه دارای انواع و اقسام فراوانی بوده برگ‌های آن بیضی شکل و کشیده
هستند و اطراف برگ دارای بریدگی و شکاف بوده و زبر(خشن) میباشد .
برگ‌ها مستقیم از ریشه خارج می شوند . قسمت اصلی و خوراکی تربچه برجستگی
انتهایی برگ‌ها است که به رنگ‌های مختلف ، سفید ، قرمز ، و دورنگ دیده می
شود .
تربچه ، یکی از سبزیهای اشتها آور است که در اکثر خانواده‌ها آن را مصرف می کنند . برگ آن نیز خوراکی می باشد .
عده زیادی از مردم تربچه را در منزل می کارند و در سر سفره اغلب خانواده‌ها دیده میشود .
اصولا این گیاه را به دو نوع تقسیم می کنند و کلیه انواع این گیاه را در این دو دسته قرار می دهند .
۱ – تربچه نقلی یا تربچه چهار فصل : این قسم تربچه خیلی زود سبز شده و محصول آن در مدت زمان کوتاهی بدست می آید .635055169076813477.jpg
تربچه به شکل و رنگ‌های : گرد قرمز ، گرد ارغوانی / گرد سفید ، گرد بنفش ،
گرد قرمز نوک سفید ، تربچه نیمه بلند قرمز ، نیمه بلند قرمز نوک سفید ،
نیمه بلند ارغوانی ، نیمه بلند سفید ، تربچه بلند قرمز ، تربچه بلند سفید و
بلند بنفش وجود دارد .
۲ – ترب یا تربچه درشت : برای بدست آوردن محصول ترب ، مدت زمان بیشتری لازم است .
بوته‌های ترب ، بزرگتر از تربچه می باشد .
لذا بایستی فاصله بوته‌ها از یکدیگر بیشتر باشد تا فضای لازم برای رشد گیاه وجود داشته باشد .
ترب ، به دو رنگ ، سفید و سیاه وجود دارد که به نامهای : ترب سفید و ترب سیاه نامیده می شوند .
آب و هوا و خاک : تربچه در هر آب و هوا و خاکی می روید ، لکن در هوای گرم
زود خَشَبی ( خشک و چوبی ) و پوک شده از مرغوبیت آن کاسته میشود . از نظر
خاک ، زمان کشت را باید در نظر داشت ، باین معنی که برای کشت بهاره ، زمین
شنی و سست بهتر از زمین رسی و شنی سخت می باشد .
بعکس برای کشت انواع تابستانه در زمین‌های رسی و شنی و نمدار بهترین محصول بدست می آید .
روش کاشت و ازدیاد تربچه و ترب : تکثیر تربچه ، وسیله بذر می باشد.
بذر تربچه ، قرمز رنگ ، کروی شکل و نسبتا ریز است .
قوه نامیه بذر تربچه ( قدرت سبز شدن بذر ) در حدود ۵ سال است .
به این معنی که بذر تهیه شده از تربچه برای کاشت بعدی حد اکثر تا ۵ سال
قابل استفاده می باشد . ولی بهترین محصول از بذرهای جوان که حد اکثر ۳ ساله
باشند بدست می آید .
بذر تربچه ۴ تا ۷ روز بعد از کاشت سبز می شود .
بذر مورد نیاز برای ۱۰۰ متر مربع زمین از انواع تربچه نقلی یا ریز ۲۵۰ تا ۳۰۰ گرم و برای انواع درشت ۱۰۰ تا ۱۵۰ گرم می باشد .
معمولا تربچه نقلی را به صورت نوبر می کارند . به این منظور از آبانماه به
بعد تربچه را در زیر نایلون ، یا شاسی ، یا گلخانه کاشته ، در زمستان
برداشت می نمایند .
تربچه را در هوای آزاد و فضای باز می توان بجز در طول زمستان در همه فصول کاشت .
کشت تربچه ، به دو طریق خطی ( ردیف کاری ) ، دستپاش ( کرتی ) انجام می شود .
زمان کاشت تربچه ، در فضای باز بنا به سردی هوا از اول اسفند ماه تا اول
آبانماه توصیه می شود و می توان پیاپی آن را کاشت و برداشت نمود .
میزان مصرف بذر در زمان کاشت بستگی مستقیم به دقت و توجه فردی دارد که بذر را می کارد .
اگر به صورت فشرده کاشته شود ، مقدار بذر مورد نیاز بیشتر و اگر تُنُک و کم پُشت کاشته شود ، میزان بذر مورد مصرف کم خواهد بود .
( تذکر : آنچه در مورد نحوه کشت و مراقبت تربچه بیان شد شامل ترب، نیز می
شود . فقط فاصله بین بوته‌های ترب ، بیشتر از تربچه خواهد بود همچنین مقدار
بذر مصرفی ترب ، کمتر از تربچه ، بوده و مدت زمان سبز شدن ترب طولانی تر
از تربچه خواهد بود .)
روش خطی ( ردیفکاری ) : در روش خطی ، بهتر است به ترتیبی بذرها را در
شیارها قرار داد که فاصله بذرها از یکدیگر ۱ تا ۲ سانتیمتر ، فاصله شیارها
از هم ۱۰ تا ۱۵ سانتیمتر باشند . سپس خاک اطراف شیارها را بروی بذرها
بخوابانند .
روش کرتی ( دستپاش ) : در روش کرتی ، بایستی دقت شود بذرها بطور یکنواخت در
زمین پخش شوند .به این منظور می توان مقدار بذر مورد نیاز برای کاشت را با
۲ تا۳ برابر خاک نرم و یا ماسه مخلوط نموده ، توامآ در زمین پاشید سپس با
ماله چوبی یا شن کش روی آنها را پوشانید تا بذرها زیر خاک رفته و در معرض
تابش مستقیم آفتاب و هوای آزاد قرار نگیرند همچنین در دسترس پرندگان نباشند
.
کود دادن : تربچه از لحاظ احتیاج به مواد غذایی و کود خیلی قانع است به
نحوی که در زمینی با حد اقل مواد غذایی می توان دو نوبت متوالی در سال
تربچه را کاشت . لکن برای برداشت محصول خوب و مرغوب تقویت زمین ضرورت دارد .
تذکر : چون تربچه معمولا پس از ۱۸ تا ۲۵ روز از تاریخ کاشت بذر ، قابل
برداشت خواهد بود ، توصیه می شود که بذر آن را با سایر سبزیها بکارند تا
زمین بخاطر کشت تربچه معطل نماند .
به این منظور می توان تربچه را با سبزیهایی مانند : هویج درر یک زمان و یک
محل کاشت زیرا در حالی که تربچه برداشت می شود ، هویج شروع به رشد میکند و
از زمین حد اکثر استفاده خواهد شد .
بذر گیری : برای آن که شخصا بتوان بذر خوب تهیه نمود و بذر مورد نیاز سال
بعد را تامین کرد . از آخرین محصول پاییزه تربچه‌های سالمتر و خوش فرم تر
را جدا کرده ، جمع آوری می نمایند و در زیر خاک خشک کنار هم به صورت ردیف
می خوابانند . در طول زمستان آنها را به همین شکل نگهداری نموده در اسفند
تا فروردین ماه بتدریج آنها را از زیر خاک خشک خارج کرده ، به فواصل ۴۰ تا
۵۰ سانتیمتر از یکدیگر می کارند . پس از مدتی شاخه گل آنها از خاک خارج شده
گل می دهد . در تیرماه و مرداد ماه بذرآنها می رسد . پس از رسیدن بذرها ،
شاخه‌های حامل بذرها را که در غلاف ( غلاف بذرها را در داخل خود نگهداری می
کند ) قرار دارد قطع نموده و دسته می کنند و در محل خشکی که هواگیر باشد
خشک می کنند . پس از آنکه غلاف‌ها خشک شدند آنها را با ملایمت و به آهستگی
به زمین می زنند ( می کوبند ) تا بذرها از داخل غلاف‌ها خارج شوند .آنگاه
بذرها را از خاشاک جدا ساخته و در قوطی ، جعبه و یا پاکت در محل مناسبی
نگهداری می کنند
در مورد تربچه‌های زمستانه بایستی از بذر تربچه‌های پائیزه بذر تهیه
نمود.(مهندس منوچهر کارگر+پرورش و تولید گل های اپارتمانی وفضای باز)



مراقبت‌هايي که در زمان شيمي درماني کمک کننده است

خرچنگي که چنگ مي‌اندازد و بي‌مهابا گرفتارت مي‌کند بي‌آنکه بداني چرا و چگونه؟! 
بيمارستانها
مملو از افرادي است که حتي بايد از ميزان سن و سالشان هم گذشت و به دليل
بستري شدنشان براي شيمي درمان و اقدامات درماني فقط به مراقبت‌هاي از حالا
به بعدشان فکر کرد. مراقبتي که ضامن بهبود وضعيت حالشان مي‌شود و ممکن است
سالهاي سال حتي زندگي خوبي داشته باشد.

طبق
آمارها سرطان بعد از بيماري‌هاي قلبي عروقي عامل شايع مرگ و مير در
کشورهاي توسعه يافته و سومين عامل مرگ در کشورهاي کمتر توسعه يافته است و
به تنهايي پيش از بيماري هاي سل، ايدز و مالاريا افراد را به کام مرگ
مي‌کشاند، بطوري که بر مبناي پيش‌بيني‌هاي به عمل آمده، در صورت عدم مداخله
جهت پيشگيري از بروز آن، تا سال ۲۰۳۰ ساليانه شاهد ۱۳ ميليون مرگ ناشي از
سرطان خواهيم بود و شانس ابتلا به سرطان براي هر فرد در سال ۲۰۵۰ بين ۵۰ تا
۶۰ درصد خواهد بود. در کشور ما هم سالانه بيش از ۳۰ هزار نفر از هموطنان
عزيزمان در اثر سرطان جان خود را از دست مي‌دهند از طرفي با افزايش درصد
سالمندي در جمعيت کشور، تغيير در سبک زندگي، تغيير در نوع تغذيه، پيشرفت
تکنولوژي و دور شدن سبک زندگي از محيط پاک، سالم و بدون آلاينده‌هاي
سرطان‌زاي صنعتي انتظار مي‌رود موارد بروز سرطان در دو دهه آينده به دو
برابر افزايش يابد بنابر پيش‌بيني سازمان جهاني بهداشت بروز سرطان در ايران
در سال ۲۰۲۰ به ۸۵ و ۶۵۳ مورد در کل جمعيت و ميزان مرگ و مير ناشي از
سرطان به ۶۲۸۹۷ مورد در سال خواهد رسيد.

مشکين شهر اردبيل کانون سرطان معده 
حسين
فودازي سرطان شناس و عضو هيئت علمي انجمن خون و انکولوژي درخصوص سرطان
مي‌گويد: شايع‌ترين نوع سرطان در زنان، سرطان سينه و در مردان، سرطان
پروستات‌ است همچنين سرطان‌هاي پوست، روده، معده ، مري، ريه، مثانه، کبد و
سيستم‌هاي خون ساز نيز جزو شايع‌ترين سرطان‌هاست اما کشنده‌ترين نوع سرطان،
سرطان معده است که به طور مستقيم با نوع تغذيه در ارتباط است جالب است
بدانيد که کانون اين نوع سرطان، منطقه مشکين شهر استان اردبيل است. 


نقش تغذيه در دوران شيمي درماني 

فودازي
با تاکيد بر نقش تغذيه در دوران شيمي درماني اظهار کرد: تغذيه نه تنها
مي‌تواند از ايجاد مشکلات شيمي درماني و در کل معضلات روش‌هاي درماني سرطان
جلوگيري کند بلکه تا حدي براي کاهش شدت آنها هم موثر است به عنوان مثال
بيماراني که در حال شيمي درماني يا راديوتراپي در ناحيه سر و گردن هستند
دائم دچار خشکي دهان مي‌شوند بنابراين مستعد بروز زخم‌هاي دهاني هستند که
در صورت ايجاد چنين زخم‌ها يا التهاب‌هايي بايد به رژيم غذايي خود توجه
ويژه‌اي شود.

بهتر
است اين افراد هميشه با خود يک بطري آب به همراه داشته باشند و حتي زماني
که تشنه نيستند آب بنوشند تادهانشان به کمک آب مرطوب بماند. آب نبات ترش، و
مکيدن يخ هم شيوه‌اي موثر است ناگفته نماند اگر دچار زخم‌هاي دهان يا آفت‌
دهان شده‌اند به هيچ عنوان نبايد از ترکيبات اسيدي مانند نوشابه‌هاي
گازدار، گوجه‌فرنگي، رب يا سس گوجه فرنگي، مرکبات و کيوي استفاده کنند
همچنين بهتر است غذاهاي خشک و جامد را هم مصرف نکنند و بيشتر به شکل پوره
يا سوپ غذايشان را ميل کنند افرادي که در حال شيمي درماني هستند يا حتي
کساني که اشعه درماني در ناحيه شکم انجام مي‌دهند، ممکن است با مشکلي به
نام ناتواني در تحمل لاکتوز روبه رو شوند يعني زماني که شير مي‌نوشند دچار
اسهال و نفخ شديد خواهند شد به همين دليل توصيه مي‌شود هنگام شيمي درماني،
زماني که فرد دچار اسهال مي‌شود، مصرف شير را کنار گذاشته و به جاي آن از
ماست و بويژه ماست پروبيوتيک استفاده کنند. 

براي
پيشگيري از يبوست در روزهاي اول شيمي درماني بايد آب کافي نوشيده شود و
توصيه مي‌شود در رژيم‌ غذايي روزانشان از آلو يا انجير خشکي که در آب خيس
داده شده استفاده کنند.


    ویدیو : راهنمای کاشت ۶ نوع سبزیجات در خانه و آپارتمان
این مطلب را به اشتراک بگذارید :

a b